Nú er úti norðanvindur....

Um leið og Hannes mætti til Oxford með ljósu sumarbuxurnar mínar fór að kólna og nú liggja þær á vísum stað og glotta út í annað þar sem ég gref upp gammósíur og ullarpeysur á morgnana. Hann blæs bara verulega að norðan þannig að ég þarf að streða á hjólinu í vinnuna og mæti þar með vot augu og nefrennsli. Hvað varð nú um vorið sem var rétt búið að tylla niður tánum. Ég get snýtt mér en það er af og frá að vesalings páskaliljurnar muni lifa þetta kuldakast af.

Var sein að koma mér af stað í morgun því ég vildi koma við í Christ Church Collega og kaupa mér miða á Oxford bókmenntahátíðina sem var formlega sett í gær (http://www.sundaytimes-oxfordliteraryfestival.co.uk/). Þar sem ég verð alein heima það sem eftir er viku datt mér í hug að þátttaka þar myndi gulltryggja að ég færi ekki að fá heimþrá svona upp úr þurru. Vandinn að venju er að velja úr öllum þeim aragrúa erinda sem eru í boði. Þarna verða ljóðskáld og pistlahöfundar, upplestur úr ástarsögum, barnabókum, heimspekiritum, sagnfræði, matreiðslubókum og guð má vita hvað.

Ég er illa að mér í heimi bókmenntanna þrátt fyrir að vera sílesandi og þurfti því að velja dálítið blint en tók um leið mið af óbókmenntalegum þáttum eins og á hvaða tíma dags og hvar fyrirlestrarnir verða haldnir. Ætla að nota hádegið á morgun til að hlusta á Colin Dexter segja frá því hvernig honum finnst að sjá sögupersónuna sína, Inspector Morse á tjaldinu og undir kvöld fæ ég að hlusta á BBC pistlahöfundinn Lynne Truss halda erindi. Veit ekkert um hana en leist vel á lýsinguna og svo fylgdi rauðvínsglas með þannig að hún getur ekki verið annað en mín kona. Á föstudaginn ætla ég að eyða hádeginu með Alexander McCall Smith þar sem hann talar um nýju bókina sína um einkaspæjarann Mma Maktusi en ég er einmitt að lesa hana uppi í rúmi á kvöldin um þessar mundir og finnst hún frábær eins og fyrirrennarar hennar. Á föstudagskvöldið mæti ég svo í Blackwell bókabúðina að hlýða á James Attlee kynna bókina sína Isolarion. Hann þekki ég heldur ekki en þegar ég sá að bókin fjallar um leyndarlíf þeirra sem búa og starfa við Cowley Road var ekki aftur snúið. Ég hef áður bloggað heila færslu um götuna sem ég fer daglega um. Þorði svo ekki að kaupa fleiri miða ef þetta væri svo bara allt hundleiðinlegt og svo er þetta rándýr skemmtan en er með eitt og annað í sigtinu yfir helgina eins og erindi Charles Lind sem lifði af hremmingar í ferð á Everest eða pallborð um bernskuna í nútímanum. Nú ef veðrið er gott væri ekki amalegt að bregða sér í klukkutíma skáldagöngu um Oxford.

En svo þarf ég nú að muna að læra svolítið líka!

Stutt helgaryfirlit

Skilaði Hannesi í rútu eldsnemma í morgun og á leiðinni heim á Cowley Road var einhver búinn að gefa dúfunum sinn brauðskammt fyrir utan heilsugæslustöðina. En nú voru með í matarboðinu þvílíkur aragrúi af rottum að ég varð að stoppa og fylgjast með borðhaldinu með netta gæsahúð.

Skemmtileg helgi að baki. Mér fannst gaman að hafa karlinn bara svona út af fyrir mig og við tókum lífinu afar rólega. Sáum eldsýningu í miðbænum á föstudagskvöld og fórum á barinn þar sem Tolkien var vanur að sitja og súpa. Enduðum kvöldið á að borða kráarmat sem okkur Michele fannst ágætur en Hannes var meira skeptískur.

Notuðum laugardaginn í að skoða merkilega bæjarstaði, fórum á annan uppáhaldsbar, the Turf þar sem inspektor Morse situr stundum að sumbli í þáttunum. Kíktum í bókabúðir og fórum í skoðunarferð með túristarútunni. Skoðuðum Christ Church skólann og gengum heim eftir enginu þar meðfram Cherwell ánni. Borðuðum á ítölskum stað, fylgdumst með mannlífinu fyrir utan gluggann og heimsóttum aftur the Turf af því okkur þótti svo gaman þar fyrr um daginn. Enduðum á Kings Arms í miðjum hópi tónlistarmannasem við erum viss um að eru frægir og að við höfum átt að vita hverra manna væru en þar sem þeir tilheyrðu hvorki Bítlunum né Stones þekktum við auðvitað ekki haus né sporð á þeim. Þeir sögðust nýbúnir að semja lag fyrir Emilíu Torríni og biðu spenntir eftir viðbrögðum frá henni.

Mölluðum okkur enskan morgunverð í gærmorgun og buðum Michele í gillið. Orðið kaldara í veðri svo við fórum með trefla á bæjarröltið og keyptum buxur fyrir Rönku sem Hannes ætlar að taka á dítúr til Lubliana áður en þær fá að fara heim. Sátum og supum kaffi og lásum blöð í Waterstone bókabúðinni áður en við keyptum okkur steik í Marks og Spencer og fórum heim að elda. Komum við í Magdalenuskólanum á heimleiðinni og skoðuðum hann. Kom í ljós að starfsmannakortið mitt veitir mér aðgang að öllum skólunum ásamt gesti þannig að okkur fannst við hafa sparað verulega og Hannesi finnst að ég eigi að gera þetta daglega til að vinna mér upp í 400 pundin sem ég þurfti að punga út fyrir dvölina hér. Michele er hins vegar stórtækari og hafði hugsað sér að standa fyrir utan og selja fólki aðgang í gegnum sitt kort – á hálfvirði.

Og svo er bara venjuleg vikudrusla fram undan og meira að segja tómlegri en vanalega. Michele er á leið til Rotterdam á miðvikudag og verður út vikuna þannig að nú er ég alein heima á Divinity Road og get horft ein á megrunarþætti í sjónvarpinu kvöld eftir kvöld. Og í vinnunni er Sandra skrifstofufélagi á ferð um norður England svo að við Andrew verðum ein í því kotinu. Hannes verður á ráðstefnu í Lubliana út vikuna og sleppur við að tala við mig - eða kannski frekar hlusta á mig - daglega á skæpinu. Kannski mun bara kaflanum mínum miða eitthvað áfram þessa vikuna?

Ég er hýr

Nei ekki þannig - bara hýr og rjóð því að það er von á Hannesi í helgarheimsókn með rútunni klukkan þrjú í dag. Reyndar var hann ekki búinn að finna flugmiðann sinn undir miðnætti í gær svo kannski kemur hann bara ekki neitt. En ég ákvað að slá öllu upp í kæruleysi og skippa skólanum alveg. Hóf daginn á því að þrífa ísskápinn sem var orðinn óþarflega mikið lífrænn og lifandi. Hef svo setið við að lesa ritgerðir meistaranema sem stefna ótrauðir á útskrift í vor og voru eflaust orðnir langþreyttir á bið eftir endurgjöf frá kennaranum sínum. Svo á ég bókaðan tíma í klippingu niðrí bæ hálftólf og ætla þaðan beint í leikfimi þannig að það verður ekkert smá flott pæks sem tekur á móti úrvinda ferðalangi - verst er að hann á ekkert eftir að taka eftir þessum breytinum öllum.

En það er margt að sjá og skoða í Oxford um helgina. Í tilefni 100 ára afmælis Oxfordhéraðs (nei það getur ekki verið - það hlýtur að vera milljón ára gamalt!) er slökkt á götulýsingum í Breiðstræti og í staðin hafa verið settir upp lifandi ljósaskúlptúrar og eldur brennur þar upp um allar trissur. Hljóp með hlaupaklúbbnum þar í gegn í gærkvödl og þetta var stórflott og ég hlakka til að sýna Hannesi þetta í kvöld. Á morgun er svo dagur heilags Patreks og kannski getum við fengið okkur grænan bjór eins og þeir serverurðu alltaf í ameríkunni á þeim degi þegar ég var þar forðum.

En hlaupin í snoðun.

Bruner að baki

Jæja þá er Brunerdagurinn mikli að baki og hann tókst í alla staði vel – sem betur fer því allir í menntunardeildinni voru svo sannarlega búin að gera allt sitt besta. Og sólin skein skært á Bruner og okkur hin og glampaði á pússuðum gluggum og nýmáluðum gólfum. Hátíðin byrjaði með fyrirlestri Bruners fyrir troðfullum sal og satt að segja var dálítið merkilegt að heyra í þessum 92 ára karli og virkilega hrífast með. Bruner telur að næsta verkefni kennara og skólamanna verði ‘enculturation of the possible’ sem er svona í minni lummuútgáfu ábending um að í námi og kennslu eru alltaf einhverjar aðrir möguleikar tiltækir. Ekkert endilega gefið og alltaf hægt að segja EN – sem er orð sem er til í flestum tungumálum og stendur fyrir einmitt það að sem að gæti kannski eða kannski ekki verið. Fyrirlesturinn var tekinn upp og verður bráðum settur á heimasíðu háskólans eins og hér segir. http://www.admin.ox.ac.uk/po/news/2006-07/mar/14.shtml

Eftir fyrirlesturinn fluttum við okkur upp í deild þar sem nokkrir frægir karlar - þ.á.m. Lord Adionis - héldu ræður og einn þeirra svipti svo tjaldinu af málverkinu af Bruner og við hin skáluðum, borðuðum smárétti og tókum myndir. Upp úr sjö var svo hátíðarkvöldverður – afar hupplegur og breskur. Farið með borðbæn á latínu þar sem ég skildi bara ‘amen’ og svo örfáar ræður haldnar undir borðum og Bruner gamli hinn kátasti sagði nokkur orð. Ég lenti á sætasta borðherranum, honum Pip sem reyndar sofnaði svo undir miðju borðhaldinu enda bara 6 mánaða og sonur listakonunnar sem gerði portrettið. Ég vakti hins vegar allt boðið í gegn og hjólaði heim léttkennd og léttklædd og létt í lund.

Ruslakarlarnir vöktu mig svo fyrir hálfsjö í morgun svo ég dreif mig í vinnuna en var dulítið eitthvað lúin og framlág. Sat í bókasafnskjallaranum um stund áður en ég fór að hlusta á Svíann Roger Säljö sem var heiðursgestur við opnum nýrrar miðstöðvar um Sociocultural og activity kenninga. Eftir hádegi var svo panell um aðferðafræði þessara kenninga. Veit að Þuríður Jó. hefði setið og kinkað kolli út í eitt og spurt panelinn margra gáfulegra spurninga en ég mátti hafa mig alla við að halda þræði – og samt slitnaði hann oft. Kannski var það vínið í gærkvöldi eða súrefnisskorturinn í salnum- eða að ég er hreinlega bara ekki betur gefin. Kannski það hafi verið félagsmenningarleg blanda alls þessa.

Gafst því upp snemma í dag. Sólin skein og ég átti stefnumót í Tesco við Michele og bíð núna bara eftir því að komast í háttinn og hefja nýtt (og betra) líf á morgun. Ekki seinna vænna því svo er von á Hannesi mínum á föstudaginn. Þarf að hringja í hann og minna hann á lýsið og hrútspungana.

Lone ranger

Ég er búin að vera svona hálfgerður 'lone ranger' alla helgina. Tókst að hespa af kaflanum mínum fyrir klukkan átta á föstudagskvöldið, að minnsta kosti þannig að hann væri þokkalega heillegur fyrir áframhaldandi helgarsnyrtingu svo ég gat farið heim. Michele farin af bæ og í næsta bæ í helgarheimsókn til Yvonne og ég því ein heima í kotinu.

Á laugardagsmorgun uppgötvaði ég að sambandið við umheiminn var rofið og sama hversu mikið ég fiktaði í tölvunni, módeminu og þráðlausa sendinum tókst mér ekki að ná sambandi. Og það þýddi bara enginn laugardagur með RÚV, enginn Moggi, engin spaugstofa og ekkert skæperí við vini og vandamenn. Enginn tölvupóstur. Sat ráðþrota fram undir hádegi og horfði voteyg á Thinkpadinn en það hafði engin áhrif. Vann að fræðistörfum netlaus í svona tvo tíma.

Varð svo döpur að ég neyddist til að fara í göngutúr í sumarblíðu niður í bæ undir því yfirskini að ég væri að leita að matreiðslubók fyrir Slugu vinkonu – sem ég fann því miður ekki – en gat þess í stað keypt mér sjálfri fullt af bókum og nýjan varalit í örörlítið öðrum tón en hinir tólf sem ég með mér hér í útlandinu. Varð aðeins glaðari við þetta. Hannes hringdi og sagðist ekkert kunna á tövlur en ráðlagði mér að slökkva og kveikja á routernum. Fannst það heimskuleg hugmynd.

Það var von á Annie frá Hong Kong síðdegis á laugardeginum og mér hafði verið falið það ábyrgðarhlutverk að sjá til þess að hún kæmist inn í hús því í fyrri dvöl sinni hér var hún eitthvað að vandræðast með þessa fjóra lása og þjófavarnarkerfið. Winifred átti von á henni ‘late afternoon’ sem ég var ekki viss um hvað merkti. Flýtti mér því heim úr bænum og beið eftir Annie sem mætti – lyklalaus – klukkan hálfellefu að kvöldi svo hún veit líklega ekki heldur hvað ‘late afternoon’ þýðir.

Helgarveðrið hér hefur verið alveg ótrúlegt og þó að Winifred sé áhyggjufull yfir gróðurhúsaáhrifum og ég kinki alvarleg kolli í þeirri umræðu finnst mér dásamlegt að skoppa hér út í sól og sextán stiga hita.

Var ákveðin að fara í langhlaup á sunnudagsmorgni með Heddintonunum en þegar á reyndi var allur vindur og uppburður úr mér og ég ekki viss um hvort ég kæmist yfirhöfuð spönn frá rassi. Hef lítið hlaupið upp á síðkastið og ekkert langt. Lagði því í hann á eigin vegum rétt fyrir tíu og ákvað að taka öfugan sunnudagshring með strætópening í vasanum. Og það gekk bara svona glimrandi. Tókst að fara allan hringinn án þess að villast nema einu sinni og gat þá bjargað mér á strætóupplýsingum. Kom heim eftir tæplega tveggja tíma hlaup þar sem síðasti hálftíminn var eins og atriðið í Baywatch forðum – sýnt afar hægt – og aðal keppikeflið að ná að fara frammúr gömlum hjónum neðst á Marston Road – hann með hækjur.

Beið heima til klukkan níu í morgun til að ná sambandi við hjálparlínu BT. Sat þar á spjalli við drenginn Mike í 45 mínútur. Hann lét mig taka út kerfi og setja inn kerfi. Slá inn tölur og taka út tölur og ekkert gekk. Eftir að hafa ráðfært sig við menn í næstu deild stakk hann upp á að ég slökkti og kveikti á routernum. Og allt komst í lag. Vona að Hannes lesi ekki bloggið mitt.

Mest um fjölmiðla

Winifred og Patrekur, leigusalar eru á bak og burtu þessa vikuna svo að við leigjendur leikum lausum hala á Divinity Road. Michele lætur frelsið ekki slá sig út af laginu og heldur uppi sínum hefðbundu kvöldvenjum og situr við sauma. Ég hins vegar flippaði út og í stað þess að sitja yfir bókum og skrifa blogg hef ég reynt að vinna upp tveggja mánaðar skort á sjónvarpsglápi. Gamla, stóra sjónvarpið á miðhæðinni nær fjórum stöðvum en samt eru einhvern veginn alltaf sams konar þættir á þeim öllum. Síðustu tvö kvöld hef ég getað valið á milli þess að sjá Breta í gúmmístígvélum láta langþráða drauma rætast með því gera upp gömul hús og hallir eða feitar konur reyna við drauminn um að verða grennri. Gúmmístígvélafólkið stendur í ströggli við fólk frá einhvers konar torfusamtökum sem vill skipta sér af hverjum múrsteini og þakskífu en feitu konurnar liggja undir stöðugum átölum og leiðindum frá hinni ræfilslegu Jane sem lætur þær feitu meira að segja kúka í Tupperwaredós og segir svo: Oj bara - þegar hún tekur lokið af. Ég stóð mig að því að verða spenntari fyrir múrsteinunum.

Vegna sjónvarpsleysis er ég ósköp lítið inn í gangi mála hérlendis en hef tekið upp þann sið að fá mér tebolla um klukkan 10 í vinnunni og lauma honum með mér yfir í tölvuherbergið þar sem ég skrolla niður netmoggann á methraða. Þetta er náttúrlega ekkert í líkingu við það skipta alvöru blaðinu á milli okkar Hannesar yfir ristuðu brauði og góðu kaffi í eldhúsinu á Hjarðarhaga en verður að duga að sinni. Það veitir mér ákveðið öryggi að vita af svifryksáhyggjum og gangi í Baugsmáli þó ég nenni ekki alveg að setja mig inn í þau málefni. En nóg til þess að þegar ég varð andvaka upp klukkan þrjú í nótt gat ég ekki hætt að hugsa eftirfarandi:
- Ef og þegar að Miklabrautin verður sett í stokk – hvað verður þá um allt svifrykið? Ég meina það hverfur ekki neitt eða minnkar heldur hlýtur að safnast saman í stokknum og hvert er því veitt úr honum?
- Ef ég bið Hannes að finna tölvupóst frá flugfélaginu með upplýsingum um næstu ferð þá finnst honum það erfitt. Og ég skil það því ég er sjálf alltaf að leita að alls konar tölvupóstum varðandi hitt og þetta og get aldrei fundið neitt. En hver leitar – og finnur - öll þessi týndu bréf í Baugsmálinu og væri ekki ástæða til að halda um þetta námskeið fyrir okkur hin?

Las líka í netmogganum i morgun pistil Ingveldar Geirsdóttur – sem er ekkert skyld okkur Óla Geirs - um franska heimspekinginginn Baurillard sem er nýdáinn. Hann var að halda erindi í London þegar ég var síðast í rannsóknarleyfi og þær stöllur sem þá deildu með mér vinnuherbergi fóru að hlusta á hann. Þær komu upprifnar til baka en gátu samt engan veginn sagt mér hvað hann hafði sagt í erindinu. Pistill Ingveldar um hann var hins vegar góður og minnti mig á þá tíma þegar ég sem unglingur datt niður í þunga þanka um það hvort að líf mitt væri kannski ekki raunverulegt heldur bara draumur einhvers annars. Nokkuð sem ég hef eiginlega aldrei fengið neina staðfestingu af eða á.

En sem sannur Íslendingur – aðeins að veðrinu sem hefur verið sérlega gott síðustu daga og gefur glimt af vori og hvernig Oxford hlýtur að líta út á björtum sumardegi. Fór út í garð í hádeginu í gær að skoða Cherwell ána sem hafði flætt yfir göngustíga þannig að virðulegt fólk sem var á leið í vinnu varð að fara úr sokkum og skóm og bretta upp á jakkafatabuxurnar og vaða yfir á tánum. Er ekki frá því að það sé enn betra veður í dag en í gær svo kannski fer ég bara aftur í garðinn í dag og athuga hvort eitthvað hefur sjatnað í ánni.

Lundúnir að baki

Jamm og já og þá er helgin að baki og Hannes minn, Sillarnir og aðrir góðir félagar flognir heim á Frón aftur. Herleg helgi að baki með skoðunarferðum um hin ýmsu hverfi Lundúna, allmörgum kráarviðkomum (enda skilst mér að Hannes og félagar hafi verið á sérstöku bjórnámskeiði sem þeir féllu reyndar allir á í lokin), misgóðum matsölustöðum, skemmtilegu búðarrápi, örferð á British Museeum og dulítið af kossum og knúsum. Veðrið bjart og fallegt nema á skilnaðardaginn þegar rigndi út í eitt og var bara við hæfi. Tómlegt að fara ein heim í rútu, vot í fæturna en ekki ástæða til mikillar sorgar því ég á von á Hannesi aftur í heimsókn fyrr en varir. Þá kemur hann hingað til Oxford og kannski – ef hann er heppinn – verður Oxford United að spila heimaleik við Camebrideham þá helgina. Ef ekki býð ég honum út að hjóla.

Íslenska handprjónasambandið hefði hins vegar átt sæludaga í hausnum á mér í dag – tómur lopi og lognmolla og mér tókst ekki að berja saman heilli hugsun þrátt fyrir langa setu á skrifstofunni. Michelle sagði að svona dagar væru oft lúmst góðir því að þó sýnileg afköst væru lítil væri kollurinn að malla og vinna úr góðum hugmyndum. Fullvissaði hana um að heiladauðinn í dag myndi aldrei nokkurn tíma nýtast til æðri verka. Sá mest eftir að hafa ekki farið fyrr heim að kaupa í matinn og þvo þvotta. En kannski hefði ég ekki ráðið við það heldur. Að minnsta kosti stóð ég upp frá tölvunni upp úr fimm og uppgötvaði að gleraugun mín voru algjörlega horfin. Leitaði af mér allan grun áður en ég fór yfir á bóksafn til að athuga hvort þau hefðu nokkuð orðið eftir þar. Því miður reyndist það ekki vera. Þeir sem þekkja mína sjón vita að ég kemst ekki spönn frá rassi án þeirra og að þau eru gjörsamlega gagnslaus nokkrum öðrum en mér. Auk þess að vera með sértæka sjónskekkju er ég með +2.5 á hægra auga og -2,5 á því vinstra – að ofan – því fyrir neðan miðju eru hlutföllin +3,5 og -1,5. Leitaði enn og aftur á skrifstofunni og fékk núna allt bókasafnsfólkið í lið með mér á bókasafninu. Sem betur fer var ég með varagleraugun mín í skrifborðsskúffunni og gat því komist heim án teljandi áfalla. Tók upp fartölvuna áðan og - já já – upp flugu gleraugun vendilega rúlluð inn í tölvusnúruna. Verð að muna að segja þeim á bóksafninu frá þessum undarlegheitum á morgun. Eða ekki.

Michele bjargaði svo því sem bjargað var með frábærum kjúklinarétti:
4 msk mascarpone ostur
tvær kjúklingabringur með skinni
1 tsk af létt mörðum fennikufræjum (áttum þau ekki og það virtist í góðu lagi)
1 sítróna – safi og svo börkur skorinn með skrælara í stórar ræmur
10 kirsuberjatómatar
1 tsk af kapers án vökva (við settum ríflega það).

Ofninn hitaður í 220. Tveimur matskeiðum af ostinum troðið undir skinnið á hvorri bringu. Smá olía sett yfir svo og fennelfræin og sítrónubörkur og saltað og piprað eftir þörfum.
Sett á ofnfast fat ásamt tómötunum, kapersinu og sítrónusafanum og bakað í 30 mínútur eða þar til tilbúið. Og þetta ku vera fyrir 4 en þeir hljóta að vera matgrennri en við Michele sem svældum þessu í okkar tvær einar!