Einn kemur þá annar fer

Hápunktar dagsins voru snjórinn og deitið. Snjórinn var fyrirsjáanlegur enda búið að vara við honum í bak og fyrir í sjónvarpinu í gær. Ég var við öllu búin nema þeirri kátínu sem ríkti hér í Oxford í morgunsárið. Michele, samleigjandi varð svo hoppandi glöð að hún ákvað að fara með mér áleiðis í skólann til að skoða bæinn í vetrarham. Ég þorði ekki að hjóla í skólann – finnst það snautlegur dauðdagi að lenda í hjólaslysi á gamalsaldri. Bærinn reyndist alveg gönguferðarinnar virði en okkur sóttist ferðin seint því Michele þurfti að taka myndir víða. Ég smitaðist líka og lét eins og ég hefði aldrei áður séð snjó og tók myndir í gríð og erg. Í Háskólagarðinum höfðu árrisulir búið til snjókarla og ég svo dottin í stemninguna að ég stakk upp á að við byggjum til einn líka. Michele var til í það en vildi samt ekki hafa hann eins stórfenglegan og ég hafði hugsað mér. Svo skildust leiðir og ég skreið í kjallarann minn (dúa) að skrifa.
Síðdegis ákvað ég svo að skella mér á seminar hjá Kennslumiðstöðinni (Institute for Learning). Hafði lengi ætlað þangað í heimsókn og þegar ég sá að Graham Gibbs var með erindi fannst mér rétti tíminn kominn. Graham er bæði bráðskarpur og svona líka mikill sjarmur (reyndar sláandi líkur Rúnari Sigþórs – ég treysti því bara að hann lesi ekki bloggið mitt). Var ekki búin að melda mig en settist í sæti við hliðina á næsta manni sem tók mér ljúflega og við tókum saman tal. Hann reyndist vera í ársleyfi frá Ástralíu þar sem hann sér um Kennslumiðstöðina í Canberra og varð kátur að hitta konu frá Kennslumiðstöð á Íslandi. Lét mig strax fá nafnspjaldið sitt og ég dró í skyndi upp mitt. Hann las vendilega á það og varð eitthvað hissa svo ég kíkti sjálf og sá þá að ég var Jón Bragi Bjarnason (Ph.D.) professor of Biochemistry. Mér varð svolítið um þetta og reif aftur af honum spjaldið og náði í nýtt en allt kom fyrir ekkert. Í veskinu mínu var ég með bunka af nafnspjöldum Jóns Braga. Ég hef ekki hugmynd um hvernig þau eru þangað komin en verst er að ég er búin að dreifa þeim hingað og þangað. Ég veit að það er enn ólíklegra að Jón Bjarni lesi bloggið mitt en Rúnar Sigþórs en ef alls konar fólk fer að hafa samband við hann til að fá að koma í heimsókn þá er ég (eða alla vegana hann) í vondum málum. Nú en erindið var gott og í lok fundar kvaddi ég Chris sem bauð mér í snatri að koma og fá mér vín og flögur með Kennslumiðstöðvarfólkinu. Þáði það og spjallaði um stund en ákvað svo að fara að koma mér heim samferða konu og Chris fylgdi okkur fram á gang. Þar spurði ég hann hvað hann væri að gera í leyfinu sínu og hann sagðist vera að skrifa bók. Um hvað spurði ég. Nú um acadmics’ curriculum desicion making sagði minn maður si svona. Og fyrir þá sem ekki vita þá er það jafnframt titillinn á doktorsverkefninu mínu. Og þar með féllumst við innilega í akademíska faðma (nei Hannes það er sko ekki venjulegur faðmur heldur svona bökkuðum við aðeins frá hvort öðru, ég lyfti höndum að munni og sagði NÓÓÓÓ!!!! og hann teygði út faðminn og sagði VÁÁÁÁÁÁ! Og hin konan sagði: Nú já, ég held ég fari bara og skilji ykkur tvö eftir). Og ég á sem sagt akademískt deit við Chris í hádeginu á mánudag.
Þegar ég gekk heim var snjórinn næstum horfinn og ekkert eftir af litla snjókarlinum fyrir framan minnismerkið á Bamburystreet nema spjaldið sem hann hélt á áður og á stóð: Endangered specis.

Með söknuð í hjarta

Komnar á fætur fyrir dögun heldur súrar í augum og búnar að narta í morgunbrauð fyrir hálfníu. Nágrannarnir, unglingarnar, sváfu vært og við stilltum okkur um að æpa inn um skráargötin hjá þeim. Kvaddi Ragnheiði og sá á eftir barninu mínu hverfa inn í Stanstedlestina aleitt og fór sjálf að leita uppi hraðrútuna til Oxford. Á miðri leið þangað skiptumst við mæðgur á smsum og kom í ljós að Ránka fannst hvergi á farþegaskrá þrátt fyrir að hafa í höndunum útprentaðan flugmiða til staðfestingar á sinni tilveru. Eftir mikið japl og jarm og fuður (hvað þýðir þetta eiginlega - fuður?) kom í ljós að hún var skráð sem Auðunardóttir heim. Ég kannast ekkert við þann kauða en það tókst sem betur fer að leiðrétta faðernið og hún náði að henda sér í vélina fyrir flugtak. Heyrði síðast af henni í rútunni á leið til Reykjavíkur.

Ég náði hins vegar til Oxford áfallalaus en heldur hnípin og ein. Fann mér hárgreiðslustofu á leiðinni heim þar sem hárið var meira og minna tekið af mér sem gerði mig enn undarlegri - nú að utan líka.

Varð að fara í bókabúð og kauupa mér 3 fyrir 2 til að lyfta mér ögn upp.

Í London

Stórborgardagur. Fórum snemma til Londo á mánudaginn með hraðrútunni og vorum komnar á hótel upp úr kl. 11 – eftir dálítið labb. Við mæðgur höfum heldur ekki sama viðmið um lengdareiningar þannig að stundum spyr Ragheiður: Er þetta stutt í þinni merkingu eða miðað við venjulegt fólk?

Það var svolítið dimmt yfir í stórborginni og rakt og við borðuðum hádegismatinn inni á stað við Covent Garden. Risahamborgara sem gáfu orku í örstutta sturlun í Hennes og Maurits. Þar sem ferðataskan hennar dóttlu var löngu orðin full ákváðum við að forða okkur annað og skoðuðum múmínur á British Museeum eftir að hafa villst þar um stund.

Einhver búinn að snúa við allri London frá því ég var þar síðast sem gerði ferðir okkar stundum heldur ómarkvissar. Létum líka mæla hvort við værum stressaðar en skildum ekki alveg niðurstöðuna. Fundum hótelið og hvíldum okkur smá innan um heilan árganga af skrýtnum unglingum sem voru ekki mættir á staðinn til að hvíla sig mikið.

Tókum lest niður á West End og sáum þar söngleikinn Mary Poppins. Stúlkan sú er kannski meira tengd minni æsku en Ragnheiðar. Ég á til dæmis dásamlegar minningar um Mary Poppins dúkku með rósahatt, regnhlíf og tösku sem að yngri systkini mín hljóta að hafa séð um að útrýma. Höfðum hins vegar báðar afar gaman af sýningunni og horfðum með opinn munninn á Maríu svífa af sviðinu og upp í loft á leikhúsinu þar sem hún hvarf í buskann. Unglingarnir á hótelinu farnir að öskra þegar við komum heim.

Að finna sinn garð

Vorum latar á sunnudaginn, röltum í bæinn að kaupa pínulítið meira en tókum svo rúnt upp í skóla til mín að prenta út hótelmiða. Sýndi Ragnheiði garðana hér sem mér finnast frábærir. Það vekur alveg sérstaka fagnaðar- og gleðitilfinningu hjá mér að fara þar um og sjá krókusa stinga upp kollinum og íkorna skoppa upp og niður trjáboli. Fæ glampa í augun og hita í hjartað en sé að hún dóttir mín deildir þessum tilfinningum ekki með mér. Hennar glampi og hjartahiti brýst út þegar að hún stendur í sínum Hennes og Mauriz garði og horfir yfir blómstandi vortískuna á Oxford Street. En tilfinningin er svipuð.

Í lok sunnudagsins hittum við Margréti og Varða og fórum með þeim að skoða Christ Church College en þar er Margrét doktorsnemi. Fengum meira að segja að máta skikkjuna hennar sem hún þarf m.a. að klæðast í kvöldmatnum.

Með rojalistum

Það var augsýnilegt að til að ná gestinum úr verslunum og í menninguna þyrfti að beita sérstökum ráðum og því varð úr að nota laugardaginn í ferðalag til Windsor kastala undir leiðsögn Michele. Okkur tókst þó aðeins að versla á leiðinni út á lestarstöð og þar fengum við að kynnast einni hlið enskar samtímamenningar sem eru óstundvísar lestir. Bretar staðhæfa að eftir að lestirnar komust í hendur einkafyritækja hafi allt farið norður og niður. Verðið hækkar en lestarferðum fækkar og við máttum bíða í klukkustund eftir okkar. Kastalinn var hins vegar biðinnar virði þó að við höfum ekki rekist á neinn úr konungsfjölskyldunni að þessu sinni. Fengum okkur kaffi í skakka húsinu á eftir og náðum að kaupa okkur skó áður en við tókum lestina aftur heim. Ákváðum að fara á ítalskan veitingastað hér í nágrenninu og þurftum aftur að bíða í klukkutíma – nú eftir borði. Hins vegar var ólíkt meira gaman að sitja þar, sötra rauðvín og fylgast með sætum, ítölskum strákum búa til pizzur heldur en að híma á brautarpallinum.

Mest um bækur

Föstudagur svo sólríkur og fallegur og í dag skömmuðumst við mægður okkar fyrir verslunarmaníu gærdagsins og hófum því daginn menningarlega.

Brugðum okkur upp í turn á kirkju St. Maríu og sáum bæinn ofanfrá. Þaðan á Bodleian bókasafnið sem ku vera afar frægt. Þar gat ég vísað skólaskírteininu mínu og okkur Rönku boðið að stíga inn í galtómt herbergi með steingólfi og bekkjum. Vissum ekkert hvað við áttum að skoða þarna svo við settumst á bekk og biðum um stund áður en við fórum aftur út. Ef þetta var bókasafnið þá er það líklega frægt fyrir að þar er ekki eina einustu bók að finna? Sem eflaust auðveldar bókavörðum lífið.

Hins vegar var heldur betur nóg af bókum á næsta viðkomustað, Stonewell bókabúðinni á Breiðstræti. Hún er undursamleg töfrabúð og ef ég væri Bónusbarn myndi ég kaupa hana og búa í henni það sem eftir væri. Að utan er hún smá en þegar inn er komið opnast endalausir salir og hæðir stútfullir af bókum. Við leituðum uppi íslensku deildina og fundum þá félaga Snorra og Egil og vöktum aðdáun tveggja bókanörda sem voru að skoða Íslendingasögur og hvísluðust á að við værum að tala íslensku. Skoðuðum Lokaða markaðinn áður en Ragnheiður fann verslunina Primark og átti ekki þaðan afturkvæmt fyrr en leið á daginn. Skjögruðum heim með pokana og urðum að leggja okkur eftir bæjarferðina.

Rewind

Jæja þá er Ragnheiður Lára flogin heim á ný og skilur eftir mömmu með mikinn söknuð í hjarta. Aldrei náðum við mæðgur að blogga saman svo það lendir á mér að segja frá síðustu dögum. Geri það í köflum svo að ég geti sett fleiri myndir með.

Ránka mætti sem sagt til Oxford svolítið svefnlaus og föl á vangann á fimmtudaginn en ekki kraftminni en svo að hún tók vel í skoðunarferð um miðbæinn. Gekk þar sínu fyrstu kílómetra sem áttu eftir að verða margir næstu daga. Við vorum snöggar að vippa okkur framhjá sögufrægum húsum og svoleiðis leiðindum enda mikið af munaðarlausum flíkum í bænum sem þráðu fátt eins heitt og að eignast nýjan eiganda. Við gátum bjargað mörgum slíkum enda opið lengur á fimmtudögum en aðra daga. Bárum heim poka og komum við á núðluhúsinu á Cowley Road. Ragnheiður uppgötvaði að íslenska sjónvarpið er síður en svo það versta í heimi.